دل غمینم، نیمه جانم آه رویایم چه شد؟ او همه دنیای من بود آه، دنیایم چه شد؟ رفت و با خود قلب من را نیز بُرد و بُرد و بُرد خنده بر لبهای من ناگاه، مُرد و مُرد و مُرد سهم قلب خسته ام از عشق، شد یک آه سرد رفتنش من را به این کابوس حلق آویز کرد با حضورش داشتم آرام عاشق میشدم سر شد آن دوران خوش افسوس ماندم با خودم ای خدا مردم از این دوری تو راهی باز کن غم گرفته تار و پودم را بیا اعجاز کن سوختم از دوریَش جانم به تنگ آمد دگر نیست این سینه برای داغ سنگینش سپر زنده ام اما ندارم اشتیاق زندگی خواب با چشمان تارم می کند غریبگی چاره ی دردم فقط دیدار آن یار است و بس نیست غیر از او منِ غمدیده را فریاد رس ای خدا مردم از این دوری تو راهی باز کن غم گرفته تار و پودم را بیا اعجاز کن سوختم از دوریَش جانم به تنگ آمد دگر نیست این سینه برای داغ سنگینش سپر