سلول انفرادی

دیگه خسته شدم از موندن توی این خونه از خونه ای که بدون تو عین یه زندونه دیگه حبسم توی یه سلول اونم از نوع روانیش حتی عکسهایی که دارم ازت واسم دوا نیس تو نبودی میگفتم یه خدا هس پشتم ولی نبودی ببینی دیگه مهرانتو کشتن دردام زخم های زبونه به ما بد کرد زمونه من دونه دونه حرفامو تا آخرش حفظم فکر نکرده بودم ولی اشتباس پسر دیر اومدی خونه تو خیس عرق بودی گفتم کجا بودی میگفتی پیش رفیق وقتی میپیچوندی مارو راستی میخندیدی