
هر وقت که تو غروبا نارنجی میشه دنیا دنیام سیاه میشه دست خودم فقط باز مرهم رو زخمه اشک رو گونه هام میشه دنیام سیاه میشه قبل از اینکه چادر شب وا بشه میگردم تا گمشدم پیدا بشه میدونم اون صورتمو یادشه میدونه دلخورم خیلی ازش پرم حتما اونم یه جایی منتظره عادت نداشت یهو بی خبر بره