زمانه

شکستم من چه پستی تو دو دستی دل به تو دادم و جامم را شکستی هش را به حیوانات میگوند و که تو پست تر از آنی زمانه بد شده جانا پلنگ بودن به روز است و تو عشق را از پلنگ خواهی شنیدم گرگ باید شد شده دنیا حیات وحش و انسان درّ نایابیست و اشک از چشم من جاریست دلم لک زد برای عشق برای جنس فابریک و برای دختری ساده بدون لاک و ماتیک و برای مرد مرد بودن برای اهل جنگ بودن برای ابرو هایی که زمخت پیوند و پهن بودن دلم میسوزه واسه تو که تو اینقدر چرا پوچی و امروز ساکن اینجا و فردا در پی کوچی حماقت نیست سخاوت کن به هرکس یک کوپن دارد کوپن هست واسم اما من بگم بازار آزادست تو که گم در قدیم و تکنولوژی ها خدا میلیاردها سال از خدا میلیاردها سال از خدا چه فرقی میکند دیروز و امروزش فردا را که میداند که امروزم قدیمی شد و راه راست معلومست و راستی راه حق نورست و مد را من چه میدانم که پاییزم درخت مست برهنه ست و تو کجا میری تفاوت در نگاهست و تو چه میدانی هزاران راه بی راهه وفا کارش دویدن نیست و دست میسوزد و این توشه ی راه است داغی تجربه سرما و گرما را چشیدی آب دریا را کمی شورست و هر چی بیشتر بیشتر پس از این راه چقدر دور است و من تشنه چه بسیارند و از پشت میزنند دشنه رفاقتها چقدر گشتم ولی خسته شدم من آمدم آنها هنوز هم بازمیگشتند و عشق پشت سر بازی رسد ترفند و من غافل سرم پایین و بالا را نمیدیدم و دستم میرسید اما برای کودک تنها نمیچیدم سیب قرمز باغم میرفت و نمیدیدم میبینی مگر کوری محبتهای تو سوری است